كودك اول: «كي هستي؟»
كودك دوم: «احمد»
- «چي هستي؟»
- «...»
بچه‌ها را جمع مي‌كنيم
مي‌گوييم بياييد بازي
بازي «كي هستي چي هستي»
خوشحال مي‌شوند
بچه‌ها بازي دوست دارند
سؤال‌ها تكراري
اما جواب‌ها به خودشان بستگي
هر يك چيزي مي‌گويند
بر اساس آن‌چه آموخته‌اند
از ميان خانواده
يا رسانه‌هاي داخله و خارجه
هدف اين كه فكر كنند
به هويت واقعي انساني خودشان
خودشان به جمع‌بندي برسند
به تنهايي
بدون القا از خارج
با قصه آغاز مي‌شود:
- ببينيد بچه‌ها
يه آدم فضايي اومده زمين
با شما ملاقات مي‌كنه
شما ازش مي‌پرسي: كي هستي؟
من مثلاً آدم فضايي
حالا يك به يك هم‌كلام مي‌شوند
- كي هستي؟
- من الپيكا هستم
- چي هستي؟
- از سياره مولكا اومدم
حالا وقتي مربي سؤال مي‌كند
آن‌ها كه مي‌گويند: از زمين
سؤال را اصلاح مي‌كند:
- اين‌كه نشون نميده چي هستي
اين‌كه از زمين باشي
بعضي مي‌روند سراغ فرگشت
شنيده‌اند كه انسان قبلاً ميمون بوده
اين‌طور جواب مي‌دهند
بعضي نمي‌دانند
ديگري جواب مي‌دهد و ياد مي‌گيرند
بعضي بلدند و سراغ مبناي الهي
مي‌گويند: خدا ما را خلق كرده
در جواب: چه هستي!
تا جايي‌كه به جزئيات برسند
آن‌قدر اين گفتگو ادامه مي‌يابد
مي‌رسند به اين‌كه براي «امتحان» به دنيا آمده‌اند
خدا انسان را «ويژه» خلق كرده
متفاوت از سايران
فرستاده تا «بندگي» كنند
تا مثل «ابليس» مطرود نشوند
«رشد» كنند و بالا بروند
«بميرند» و به بهشت منتقل
چيستي خود را مي‌يابد
در پايان اين گفتگو
در پايان اين بازي
همه مي‌يابند
همه آن‌هايي كه مشاهده مي‌كنند
براي كودكان پيش‌دبستاني و اوايل ابتدايي حتي
براي نوجوان‌ها هم جواب مي‌دهد
به نظرم
وقتي اداي كودكان را در آورند
حتي بزرگسالان هم در جواب كم مي‌آورند
نياز به اين اطلاعات دارند
جزئياتي كه هويت انساني ما را تعريف مي‌كند!
يك‌بار نه كافي
هر روز بازي كنند
بلكه روزي چند بار
يك ساعت خاصي براي بازي مشخص
ديگر حفظ مي‌شوند
جواب‌ها را ياد مي‌گيرند
ولي مدام تكرار مي‌كنند
تكرار جملات خودش مي‌شود بازي
مثل خيلي بازي‌هاي ديگري كه پر است از تكرار
مثل اتل متل توتوله
مثل يه مرغ دارم
اين هم: كي هستي چي هستي!
