سال 1388 شمسي
مركز صهيونيست سابان منتشر كرده
وابسته به انديشكده آمريكايي بروكينگز
160 صفحه
هفده سال پيش
يك سند رسمي
محصول مطالعات علمي و پژوهشي
توسط شش استراتژيست
صفحه عنوان آن اين است:
[تصوير بزرگتر]
گزينههايي را بررسي كرده
براي غلبه بر ايران:
دو گزينه سياسي (ديپلماتيك)
سه گزينه نظامي
سه گزينه تغيير رژيم
يك گزينه هم تحريم (محدودسازي)
روي هم 9 گزينه:
1. سياسي: قانعسازي ايران براي تغيير رفتار خود با تهديد
2. سياسي: تغيير رفتار ايران از طريق تعامل و تشويق
3. نظامي: ساقطسازي حكومت ايران با تهاجم نظامي
4. نظامي: نابودسازي برنامه هستهاي ايران با حمله محدود
5. نظامي: چراغ سبز به اسرائيل براي حمله به تأسيسات هستهاي ايران
6. كودتا: انقلاب مخملي براي براندازي حكومت ايران
7. كودتا: حمايت از اقليتها و اپوزيسيون مخالف دولت ايران
8. كودتا: تحريك و ساماندهي نيروهاي نظامي ايران عليه دولت
9. تحريم: گسترش تحريمها در سه بُعد: نظامي، سياسي، اقتصادي
عجيب اينكه
همه اينها انجام شده
تلاش كردهاند يعني
به نتيجه نرسيده اما
آخرينها همان نظاميها
به 4 عمل كرد و نشد
5 هم جواب نداد
الآن در گزينه سوم است
بخشي از سند مزبور براي اين گزينه به قرار زير است:
بخش دو: راهكار نظامي
فصل سوم: يك راه را تا انتها رفتن
1. هيچ يك از گزينههاي ديپلماتيك، تضميني براي موفقيت ندارند.
2. تنها عامل زور است كه به طور يك جانبه از سوي آمريكا امكان به كارگيري دارد و نياز به همكاري ايران يا متحدان ندارد.
3. گزينه اين خواهد بود كه همچون عراق و افغانستان، اقدام نظامي به اشغال ايران و تغيير حكومت منجر شود.
4. سناريوي حملهي هوايي به تأسيسات هستهاي ايران بالاترين ضريب امكان تحقق را دارد.
هدف
1. حكومت ايران را از طريق زور و حملهي نظامي ساقط نموده
2. قدرت نظامي آن را خرد كرده
3. اجازه داده نشود كنترل خود را بر جامعه اعمال نمايد
4. برنامهي هستهاي آن نابود گردد.
5. آمريكا بايد بتواند پس از حمله، يك حكومت با ثبات و آمريكايي در آن پديد آورد.
نگاهي كلان يه اين سياست
1. بازسازي ايران پس از اشغال بسيار دشوار و پر هزينه خواهد بود.
2. گزينهي نظامي نيازمند گرفتن بهانه از ايران، براي حمله به آن كشور است.
3. آمريكا ميتواند كاري كند كه ايران را تحريك نمايد تا پاسخي بدهد كه همان بهانهي مورد نياز باشد.
الزامات
1. ايران بايد يك اقدام تحريك آميز به مثابه واقعهي 11 سپتامبر 2001 صورت دهد.
2. اگر ايران اقدام تحريكآميز نكند، امكان اجماع بينالمللي ناممكن است.
3. مسألهي اصلي، درگيريهاي پس از جنگ و اشغال است.
4. بايد سپاه تفنگداران دريايي، بندري را در ايران تصرف و از آنجا عمليات لجستيكي براي هجوم به درون ايران صورت گيرد.
5. در تهاجم به ايران، نيروي ويژه و سربازان آمريكايي فارسي زبان الزامي است.
6. براي عمليات عليه منازعات كمشدت و ضد شورش دورهي اشغال، نيروي متخصصي در حد 2% جمعيت ايران ـ يعني حدود 4/1 ميليون نفر- براي ايجاد امنيت و ثبات در آن كشور نياز است.
محاسن
1. كليهي مشكلات آمريكا دربارهي ايران از جمله پروندهي هستهاي را يكباره حل ميكند.
2. همهي اقدامات تحت كنترل آمريكا خواهد بود و نيازمند همكاري بينالمللي نيست.
3. اين گزينه، از مهمترين و مطمئنترين منبع قدرت آمريكا، يعني ارتش بهره ميبرد.
معايب
1. تهاجم نظامي به ايران بسيار پرهزينه خواهد بود، هم در حمله و هم در اشغال.
2. هزينهي تلفات، صدها و يا شايد هزاران آمريكايي در تهاجم.
3. واكنش نظامي تهران كه حجم و استعداد آن قابل برآورد نيست، به ويژه در حوزهي عمليات چريكي، يا بستن تنگهي هرمز.
4. مردم ايران آرام نيستند و منازعات ميتواند به همسايگان كشيده شود و صدور انرژي از منطقه را مختل خواهد نمود.
5. اعتبار آمريكا در اثر حمله به ايران مخدوش ميشود و قدرت چانهزني كاهش مييابد.
6. نقش آمريكا در ايجاد نظم جهاني مخدوش شده و از آمريكا يك چهرهي مهاجم ارائه ميگردد.
الآن مشغول است
مشغول همين كار
همين گزينه را در دست دارد!
منبع: https://farsnews.ir/FarsNews/1248862440000025805




