سلام برادر،
من با سابقه ي اين دعواي خانوادگي كه نقل قول مي كنيد؛ آشنا نيستم و هر چه مي دانم از نوشته هاي وبلاگ شما است. اما از كودكي و از مشاهده ي تمام مشاجرات و دعواهاي اينچنيني در كوي و برزن، دو نكته در خاطرم نقش بسته كه عرض مي كنم:
1. بزرگترانٍ همراه من (عموماً پدرم) با مشاهده دعواي زن و شوهر و حضور در آن، اولين كاري كه مي كردند؛ هل دادن و هدايت كردن دعوا به داخل خانه يا محيط خصوصي ايشان بود و اين براي من يعني، اولويت اول در اين دعواها، خصوصي نگه داشتن آن و جلوگيري از تخريب ديوارهاي بيروني اين ساختمان محبوب خداوند (خانواده).
2. در هر دعواي زن و شوهري كه در كوي و برزن ديده ام؛ مردم قبل از شنيدن و فهميدن دلايل دو طرف، ابتدا جانب زن را مي گيرند (حتي اگر مرد درحال كتك خوردن از زنش باشد) علت را نمي دانم و شايد هم مهم نباشد؛ مهم اينست كه تا مرد بيايد و دلايلش را بياورد (كه معلوم نيست چند نفر بشنوند و ...) از ديد عموم مردم محكوم شده. اين نكته را حتي در مورد طلاق هايي كه مرد از ظلم زنش مجبور شده و اتفاق افتاده در افواه مي توان كم و بيش ديد؛ كه كمتر زن را در چنين مواردي سرزنش مي كنند.
پس هم به نفع خانواده و هم به نفع مرد است هرچه زور دارد براي خصوصي نگه داشتن دعواي خانگي اش بكار ببرد.
لذا فكر نكنيد رسانه اي كردن دعواهاي اين دوستتان به نفع اوست يا براي شما مايه ي ثواب و مي خواهم به جد از شما درخواست كنم؛ دعواي اين دوستتان را به داخل خانه اش هل بدهيد تا هم به نفع او كار كرده باشيد و هم به نفع خانواده اش.
يكشنبه ۱۴ شهريور ۱۳۸۹ - ۲:۳۹ صبح
