ظاهراً ما حداقل شصت هزار خيريه در كشور داريم كه نقش آنها مثل تمام خيريه ها در تمام دنيا، پولشويي مالياتي است. يعني به جاي پرداخت ماليات ، خيريه تاسيس مي كنند و مديران خيريه ها خود مديران شركتهاي تجاري هستند و اين طوري مبلغ ماليات به جاي پرداخت شده به دولت ، جيب به جيب صورت گرفته و به خيريه خودشان واريز مي شود و ماليات پولشويي مي شود كار مرسومي در تمام دنيا است و در ايران هم هدف از تاسيس دهها هزار خيريه در ايران هم جز اين نيست. موارد ديگري هم هست سالانه نمايشگاه هاي هنري برگزار مي شود و براي يك تابلوي نقاشي چندين ميليارد تومان قيمت گذاري شده و به فروش مي رود. تعداد زيادي فيلم و سريال توسط بخش خصوصي ساخته مي شود و جالب اينجاست كه تعداد زيادي از اين فيلم هاي سينمايي به دليل مسائل سياسي يا ديني توقيف مي شوند ولي تهيه كننده و كارگردان بدون نگراني فيلم سينمايي ديگري مي سازند و آن هم توقيف مي شود يعني هيچ نگراني از برباد رفتن ميلياردها تومان بودجه فيلم سينمايي خود ندارند و براحتي مطالبي در فيلم سينمايي مي گنجانند تا فيلم توقيف شود زيرا هدف اصلي همان پولشويي مالياتي سرمايه گذاري فيلم است. به نظرم هدف از تاسيس بسياري از فروشگاههاي زنجيره اي هم همين است زيرا عليرغم ساختمان بزرگ بسياري از اين فروشگاههاي زنجيره اي مشتري زيادي در فروشگاه ديده نمي شود و به نظر نمي رسد دخل و خرج مخارج فروشگاه و دستمزد كاركنان را تامين كند در يك خيابان هفت هشت فروشگاه مثل جانبو افق گندم اتكا ... وجود دارد و همه بدون مشتري سالهاست در حال فعاليت هستند.شنبه ۲۸ بهمن ۱۴۰۲ - ۷:۵۰ عصرپاسخ: بله، خيلي عجيب است. إنشاءالله بشود اين مشكل را حل كنيم و اين مظاهر ظلم اجتماعي رفع شوند. به لطف خدا.
