<ircMAIN></ircMAIN>
<ircMAIN>نيايش</ircMAIN>
<ircMAIN>منيره زارعان</ircMAIN>
<ircMAIN></ircMAIN>
<ircMAIN> خدايا! سپاس و ستايش مخصوص توست. تويى كه زمين را در آب‏ها فرو بردى، هوا
را به آسمان سد بستى و بادها را به بشارت، پيشاپيش باران رحمت فرستادى. تويى كه نعمتت
شمرده نشود و لطفت سپاس گزارده نگردد. </ircMAIN>
<ircMAIN>«بخشى از دعاى امام حسين عليه السلام  در روز عرفه»</ircMAIN>
<ircMAIN> الهى! در عجايب حكمتت چشم عقلم را حيران ساختى و بيدارى‏ام بخشيدى تا در
زمين و آسمان بدايع خلقت را بنگرم و شكر نعمت بى‏حدت را يادآور شوم؛ تو را سپاس.</ircMAIN>
<ircMAIN>«بخشى از دعاى امام حسين عليه السلام  در روز عرفه»</ircMAIN>
<ircMAIN> پاك و منزه است خدايى كه آسمان را برافراشت، زمين را گسترد و جز به درگاه او پناهى
و به سوى او راه نجاتى نيست.</ircMAIN>
<ircMAIN>«بخشى از تسبيحات روز عرفه»</ircMAIN>
<ircMAIN> الهى! تاريكى شب را تو در هوا گنجاندى و نور را تو در آسمان فروپاشاندى. سقف
آسمان را بر روى زمين نگاهدارنده تويى و زمين و آسمان را از فنا بازدارنده تويى. اى دائم
ابدى! به نام نيكويت، نام مرا در صف اهل سعادت بنگار.</ircMAIN>
<ircMAIN>«بخشى از دعاى شب بيست و هشتم ماه مبارك رمضان»</ircMAIN>
<ircMAIN> اى آن كه صبح را گريبان شكافتى و شب را مايه تسكين و آرامش مردمان مقرر نمودى
و خورشيد را به حسابى منظم گرد زمين به گردش آوردى، به نام نيكويت، در دنيا و آخرت
نيكويى‏ام ده.</ircMAIN>
<ircMAIN>«بخشى از دعاى شب بيست و چهارم ماه مبارك رمضان»</ircMAIN>
<ircMAIN> اى ماه آسمان و اى مخلوق فرمانبردار گردنده در منازل فلكى! شب و روز به تقدير الهى
شتابان مى‏گردى و در مدار آسمان به طاعت حق دور مى‏زنى. من به خدايى ايمان دارم كه
شب‏هاى تاريك را به نور تو روشن كرد، راه‏ها را به واسطه تو پديدار نمود و حدود زمان را به
سير تو بر بندگان شناساند.</ircMAIN>
<ircMAIN>«بخشى از دعاى امام سجاد عليه السلام  در رؤيت هلال»</ircMAIN>
<ircMAIN> منزه است آفريدگار من و منزّه است خداى صورت آفرين! او كه همه موجودات را
جفت آفريد و نور و ظلمت را مايه نظم جهان قرار داد و دانه و بذر را در زمين برشكافت. منزه
است خدايى كه آفريدگار همه عالم وجود است.</ircMAIN>
<ircMAIN>«بخشى از تسبيحات روزهاى ماه مبارك رمضان»</ircMAIN>
<ircMAIN></ircMAIN>
<ircMAIN></ircMAIN>
<ircMAIN></ircMAIN>
<ircMAIN></ircMAIN>
<ircMAIN>لحظه‏هاى تأمل</ircMAIN>
<ircMAIN>جهان‏شناسى</ircMAIN>
<ircMAIN>منيره زارعان</ircMAIN>
<ircMAIN></ircMAIN>
<ircMAIN></ircMAIN>
<ircMAIN>شب و روزى جاودانه</ircMAIN>
<ircMAIN>آرامش شب‏ها را، روزها در هيچ جايى نمى‏توانى پيدا كنى. روزها هر جايى هر چند تاريك،
هر چند آرام و بى‏صدا، اما از آرامش شب خالى است و شب‏ها از شور و نشاط روز بى‏نصيب
است. حالا اگر شبى به روز منتهى نشود و روزى به شب پايان نگيرد، كجا آرامش شب و
نشاط روز را خواهيم جست؟ اگر روزى خورشيد از پى ماه يا ماه از پى خورشيد بر نيايد و
فرو نرود، تاريكى و خنكاى شب و نور و گرماى روز را كجا خواهيم يافت؟ چه دلنشين و
روح‏بخش است اين نظم بى‏نظير و اين حكمت حيرت‏انگيز! چه زندگى‏بخش و جان‏فزاست
اين تدبير حكيمانه و اين ظرافت پرجاذبه! تدبير حكيمانه‏اى كه مرا، تو را و همه موجودات
زمين را زنده مى‏دارد و ما حتى گاهى آن را نمى‏بينيم.</ircMAIN>
ترسيمى از نشاط</ircMAIN>
<ircMAIN>سپيده‏دم‏ها، وقتى گله‏اى از گوسفندان براى چرا روانه مرتع مى‏شوند، آينه‏اى از شور و نشاط
و تكاپو رخ مى‏نمايد؛ ترسيمى از اوج حيات، نمايه‏اى از شكوه طبيعت. سر و صداى گله‏اى
كه در پى زنده ماندن به تكاپو مى‏افتد، سكوت شب را پايان مى‏دهد و هياهوى رفتنش از آغاز
روز حكايت مى‏كند و دمادم غروب، وقتى خورشيد سر بر دامن كوه مى‏گذارد، گله خسته از
يك روز تلاش، شب را به پهن كردن سفره آرامشش دعوت مى‏كند و آرام اما با همان هياهو به
آغل باز مى‏گردد تا روزى ديگر وحياتى ديگر و اين‏گونه روز پايان مى‏گيرد. اين تصوير زيبا و
دلنشين، هرچندبار هم كه تكرار شود، بازهم ديدنى، دل‏انگيز، زيبا، شادى‏آفرين،  و شايد
زيباترين حكايت از آغاز و انجام يك روز و گذر يك شب آرام است و زيباتر از آن، حكايت
دست مهربانى است كه اين لطافت شيرين و اين زيبايى دل‏انگيز را بر صفحه هستى رقم زد.</ircMAIN>
آزمون انسان، مقدمه خلقت هستى</ircMAIN>
<ircMAIN>هيچ به آسمان نگاه كرده‏اى؟ در شبى پر ستاره با آسمانى صاف و بلند، گاهى آسمان آن‏قدر
بلند و با شكوه است كه به ديدنش دلت فرو مى‏ريزد. باورت مى‏شود كه اين همه عظمت، اين
همه شكوه و اين همه شگفتى براى تو باشد؟انسان چقدر كوچك است در برابر آن بزرگى و
شكوه، و با آن همه كوچكى اش چقدر بزرگ است در برابر همه خلقت كه همه خلقت، با همه
عظمت و جلال و شگفتى‏هايش، مقدمه‏اى است براى خلقت او، براى آزمون او، براى آن كه
او بار امانت را بر دوش بگيرد، بالا بكشد و به هدف برساند. حالا باورت مى‏شود كه اين
آسمان بى‏انتها براى تو باشد؟ براى تويى كه مى‏توانى بار امانت را نه تا بلنداى آسمان، و نه تا
آسمان هفتم، كه تا عرش بالا بكشانى و به او برسى؛ به او كه چيزى بلندتر از او، بى‏پايان‏تر از او
و شكوهمندتر از او نيست.</ircMAIN>
دنياى پرجاذبه، صفحه آزمون</ircMAIN>
<ircMAIN>زمين را به تنهايى تصوركن، مثل كويرى صاف و يكدست، نه كوهى برآمده و نه رودى فرو
رفته. نه درختى، نه سبزه‏اى، نه پرنده‏اى و نه حتى بوته خارى. كره‏اى خاكى را تصور كن
بى‏هيچ زينتى و هيچ زيبايى. چقدر مى‏توانى به آن دل ببندى، وقتى چيزى براى دلبستگى
نباشد؟ وقتى دنيا دلت را به دست نياورد، از دنيا گذر كردن و به آن دل نبستن و گرفتارِ آن
نشدن تو چقدر ارزش دارد؟ قيمت دل بريدن تو از دنيا و دل بستنت به آخرت چقدر است؟
اما دنيا پر از زيبايى و جاذبه است، پر از كشش و پر از دل‏انگيزى، تا دلت را به دست آورَد و
گرفتار خود كند، تا تو بايستى و پافشارى كنى و تسليم نشوى و غافل نمانى. دل از دنيا بكنى و
به او دل ببندى و اين دل بريدن از دنياست كه نشان پيروزى تو در آزمون خلقت است و نشان
عشق تو به خدا.</ircMAIN>
انسان بهانه خلقت عالم</ircMAIN>
<ircMAIN>گمان نكن كه خلقتى بوده و تو در آن خلق شده‏اى تا از آن بهره بگيرى، رشد كنى و به سوى
كمال بروى. به سوى كمال رفتن تو، يعنى بالا رفتن انسان تا خدا و كمال يافتن روح آدمى
علت آفرينش است. هستى براى انسان خلق شد، و انسان و رسيدنش به وادى رحمت الهى،
بهانه آفرينش همه عالم هستى است. زمين گسترده مى‏شود، آسمان افراشته مى‏گردد، آب‏ها
روان مى‏شوندو كوه‏ها سربلند مى‏كنند و درختان ريشه در خاك مى‏دوانند، گل‏ها مى‏شكفند و
حيوانات در سراسر كوه خاك به تكاپو مى‏افتند تا انسان خلق شود، پا در نقطه شروع بگذارد و
راه را آغاز كند و پله پله بالا برود. رشد كند و كمال يابد و در سايه رحمت او به نقطه هدف
برسد. چه غافل‏اند انسان‏ها كه اين ميان خود را به هيچ مى‏انگارند و شانه از بار تعهد خالى
مى‏كنند و خوارى برمى‏گزينند.</ircMAIN>
آينه معرفت</ircMAIN>
<ircMAIN>عالم هستى، آينه معرفت، منزلگاه ادراك و انديشه، و خانه فهم و دانايى است. همه عالم،
معرفت، شهود و درك از معبود را فرياد مى‏زند. اين من و توايم كه گاه چشم برهم مى‏گذاريم
و خواب‏آلوده از كنار آن همه تصور بيدار كننده و هشيارى‏بخش مى‏گذريم. كدام ذره در عالم
هستى است كه حضور او را، عظمتش را، حكمتش را، لطفش را و علم بى‏پايانش را فرياد
نكند؟ كدام ذره است كه نيازمندىِ بى‏پايان مخلوق به خالق را به تصوير نكشاند؟ كجاى اين
عالم از نشانه‏هاى معرفت‏زا و مناظر انديشه‏برانگيز تهى است؟ كافى است چشم باز كنيم،
همه جا او را ببينيم و نياز عالم هستى به او را دريابيم و اين، همه آن معرفتى است كه به آن
محتاجيم.</ircMAIN>
ترسيمى از حيات من</ircMAIN>
<ircMAIN>طبيعت، ترسيمى روشن از حيات من است. بهارى سرشار از جوانه زدن، تابستانى پر از شور
و نشاط و تكاپو، پاييزى آكنده از ريزش برگ‏ها، و زمستانى سرد، خاموش، بى‏هيچ هياهويى
و تكاپويى، و اما باز دوباره بهارى تازه، و برخاستن من اين‏گونه است. به يقين برخواهم
خاست اما نه به تكرار گذشته كه اين بار من ثمره‏اى از گذشته خواهم بود. نتيجه‏اى از
فصل‏هاى جوانى و شور و نشاط، حاصلى از يك دوره زنده بودن و تلاش كردن و راه پيمودن.
طبيعت، ترسيمى از حيات من است، با اين تفاوت كه او مى‏ايستد و تكرار مى‏شود و من
مى‏روم و مى‏گذرم. او مى‏ماند و من مى‏رسم و به همين دليل، فصل‏هاى زندگى‏ام تكرارى
نيست. نردبانى است كه رو به بالا يا پايين مى‏پيمايمش. اما اين را به يقين مى‏بينم كه در پس
زمستان زندگى‏ام، بهارى دوباره هست و پس از خواب آرام مرگم، برخاستنى دوباره.</ircMAIN>
<ircMAIN>همه كاره اوست</ircMAIN>
<ircMAIN>خداوند، زمين را خلق كرد و آسمان را آفريد. او زمين را مهد آسايش انسان قرار داد. او شب و
روز را آفريدو كوه را، تا زمين به آن تكيه كند. او بادها را وزان كرد تا ابرها را به حركت آورند
وكشتى‏ها را بر امواج حركت دهند و درختان را بارور سازند. خداوند ابرها را به حركت
درآورد و باران را فرو فرستاد. رودها را روان ساخت و چشمه‏ها را جوشانْد. او گياهان را در
زمين رويانْد و دانه‏ها را شكافت و.... اوست كه مى‏آفريند، روان مى‏كند، فرو مى‏فرستد،
مى‏جوشاند، مى‏شكافد و مى‏روياند. همه كاره اوست. در ذره ذره عالم، سبب‏ساز اوست. تو
در صفحه صفحه كتاب هستى بنگر  در هر پديده‏اى سبب‏ساز را ببين تا حضورش را حس
كنى، خدايت را بيابى و خود را به دست‏هاى مهربان و همه كاره او بسپارى و تنها به او تكيه
كنى و نه هيچ كس ديگر.</ircMAIN>
</ircMAIN>
<ircMAIN></ircMAIN>