7 مقدمه

چشم‌اندازهاي توسعه، به همان ميزان كه از لحاظ دامنه زماني، از حال حاضر فاصله مي‌گيرند و به سوي آينده بسط مي‌يابند، براي دفاع از خود، از مباني نظري و تئوريهاي متعارف و شناخته شده توسعه فاصله مي‌گيرند و بيشتر بر پايه تركيبي از «اصول و ارزشها» و يا «باورها و اميدهاي » طراحان و تصميم‌گيران اقتصادي، اجتماعي و سياسي ذي‌ربط استوار مي‌گردند. چشم‌انداز بلندمدت توسعه ايران اسلامي نيز، از اين قاعده مستثنا نبوده و از اين رو در يك تجزيه و تحليل دقيق مي‌توان آن را تلاشي سيستماتيك متكي بر باورها، در مسير تحقق اميدهاي زير دانست:

اگر چه باورهاي مزبور به عنوان چشم‌انداز توسعه در حال حاضر از مقبوليت نسبي نظري نيز برخوردار است، ولي براي آينده تنها انتخاب، قبول يا رد آن است: